Huzur İçinde Yat

Yayınlandı: Aralık 21, 2008 / Hikaye
Etiketler:


HUZUR İÇİNDE YAT

 

Donna’nın
dördüncü sınıf öğrencileri geçmişte gördüğüm sınıflardan farklı
değilmiş gibi  görünüyorlardı. Öğrenciler beş sıra olarak sıralanmış
altı sırada oturuyorlardı. Öğretmen  masası en önde öğrencilere
bakıyordu. Panoda öğrencilerin çalışmaları asılıydı. Bir çok  açıdan
geleneksel bir ilkokul havası hissediliyordu. Yine de sınıfa ilk
girdiğimde bir şey  bana farklı görünmüştü. Belirli bir heyecan söz
konusuydu.

Donna,
emekliliğine sadece iki yıl kalmış, Michigan’da küçük bir kasaba
öğretmeniydi.  Ayrıca benim tarafımdan bölge çapında düzenlenmiş
personel geliştirme projesine gönüllü  olarak katkıda bulunuyordu.
Eğitim sürecinde öğrencilerin kendilerini iyi hissetmeleri ve
yaşamlarının sorumluluğunu üstlenmeleri baz alınıyordu. Donna’nın
işi eğitim sürecine katılmak ve sunulan kavramları uygulamaya
koymaktı. Benim işim ise, sınıf ziyaretleri yapıp, uygulamaya hız
kazandırmaktı.

Arka sıralardan
birine oturdum ve izlemeye koyuldum. Bütün öğrenciler bir şeyler
yazıp karalıyorlardı. Benim yanımda oturan 10 yaşındaki kız öğrenci
kağıdını "Ben Yapamam" cümleleriyle doldurmuştu.

"Futbol topunu
kaleye gönderemem."
"Üçlü sayılarla bölme işlemi yapamam."
"Debbie’nin beni sevmesini sağlayamam." 

Sayfanın yarısı
dolmuştu ve yazmaktan bıkmışa benzemiyordu. Kararlılıkla ve ısrarla
yazmaya devam ediyordu. Öğrencilerin defterlerine bakarak sıraların
arasında yürümeye başladım. Hepsi de cümleler yazıyorlar ve
yapamadıkları şeyleri tanımlıyorlardı.

"On atış üst üste yapamam."
"Sol alanda vuruş yapamam."
"Bir kurabiye ile yetinemem."

O anda egzersiz bende merak uyandırdı. Öğretmene ne olup bittiğini
sormaya karar verdim. Yanına yaklaşınca öğretmenin de yazmakla
meşgul olduğunu gördüm. En iyisinin rahatsız etmemek olduğuna karar
verdim.

"John’un annesini zorla veliler gününe getiremem."
"Kızımdan arabaya benzin koymasını isteyemem."
"Alan’dan bileğini değil, kelimeleri kullanmasını isteyemem."

Öğretmenin ve öğrencilerin "Yapabilirim" türü olumlu cümleler kurmak
yerine neden böyle bir olumsuzluğa saplandığı düşüncesine karşı
savaş verirken oturduğum sıraya geri döndüm. Yeniden etrafımı
izlemeye koyuldum. Öğrenciler bir on dakika daha yazmaya devam
ettiler. Çoğu kağıtlarını doldurmuş, başka kağıda geçmişti.

Donna,
"Elinizdeki kağıdı bitirin, ama başka bir kağıda geçmeyin." diye
seslenerek
egzersizin sonuna geldiklerini vurguladı. Öğrencilere kağıtlarını
ikiyekatlamalarını ve teslim etmelerini söyledi. Öğrenciler
kağıtlarını öğretmen masasının üzerindeki boş ayakkabı kutusunun
içine koydular. Bütün kağıtlar toplanınca Donna kendi kağıdını da
kutuya koydu. Kutunun kapağını kapadı. Kutuyu kolunun altına aldı ve
kapıdan çıkıp koridorda ilerledi. Öğrenciler öğretmenin peşinden
giderken ben de öğrencilerin peşine takıldım.

Koridorun
ortasında yürüyüş tamamlandı. Donna güvenlik odasına girdi ve elinde
bir kürekle dışarı çıktı. Bir elinde kürek bir elinde ayakkabı
kutusu öğrenciler arkasında bahçenin en uzak köşesine doğru yol
aldılar. Ve kazmaya başladılar.

"Yapamam" cümleciklerini gömeceklerdi! Kazma işlemi yaklaşık on
dakika sürdü, çünkü bütün öğrenciler sırayla kazıyorlardı. Çukur
bir, bir buçuk metre olunca kazma işlemi sona erdi. "Yapamam"
cümlecikleri kutusu çukurun dibine kondu ve üzeri toprakla örtüldü.

Otuz bir tane on – on bir yaş çocuğu, yeni kazılmış çukurun başında
bekleşiyorlardı. Her birinin bir metre aşağıdaki kutunun içinde en
az bir sayfa süren "Yapamam" cümlecikleri vardı. Öğretmenin de öyle.

Donna, "Kızlar, erkekler elele tutuşun ve başınızı eğin." diye
seslendi. Öğrenciler sözüne uydular. Çukurun başında halka
oluşturdular, elleriyle sımsıkı bir bağ oluşturdular. Başlarını öne
eğip beklemeye başladılar. Donna konuşmasına başladı.

"Arkadaşlar, bugün burada ‘Yapamamlar’ anısına toplandık. Yeryüzünde
bizimle birlikteyken bir şekilde hepimizin hayatına girdi;
kimimizinkine az, kimimizinkine çok. Adı her okulda, toplantı
salonunda, hatta Beyaz Saray’da bile anıldı. ‘Yapamamlar’ı sonsuz
uykusuna göndermeye karar verdik. Erkek ve kız kardeşleri
‘Yapabilirim’, ‘Yapacağım’ ve ‘Yapıyorum’ hayatlarına devam
ediyorlar. Onlar ‘Yapamamlar’ kadar ünlü, güçlü ve kuvvetli
değildirler. Belki bir gün sizin de yardımınızla dünyaya ayak
izlerini bırakabilirler.İnşallah, ‘Yapamamlar’ huzur içinde
yatarlar. İnsanlar onlar olmaksızın hayatlarına devam edebilirler.
Amin."

Bu methiyeyi dinlerken öğrencilerin hiç birinin bugünü
unutamayacaklarını düşündüm.
Bu aktivite oldukça sembolik bir anlam taşıyordu. Gerek bilinçten,
gerekse bilinç dışından asla silinmeyecek bir beyin egzersizi
gibiydi.

"Yapamam" cümlecikleri yazmak, onları gömmek ve methiye dinlemek.
Bunların hepsi de öğretmenin gayretleri ile gerçekleşmişti.
Methiyenin sonunda öğrencilerini etrafında topladı ve onları sınıfa
götürdü.
"Yapamamlar"ın ebediyete intikalini keklerle, patlamış mısırlarla ve
meyve sularıyla kutladılar. Kutlamaların bir parçası olarak, Donna
kalınca bir kağıttan mezar taşı kesti. En üste "Yapamam"ı, en alta o
günün tarihini yazdı.

Kağıttan yapılmış mezar taşı o yılın anısına Donna’nın sınıfına
asıldı. Nadiren de olsa öğrencilerden biri unutup, "Yapamam"
dediğinde Donna bunu gösterdi. Öğrenciler de böylece "Yapamamlar"ın
öldüğünü hatırlayıp, yeni cümle kurmak zorunda kaldılar.

Donna’nın öğrencilerinden biri değildim. O benim öğrencilerimden
biriydi. Yine de o gün ben ondan ömür boyu unutamayacağım bir ders
aldım. Şimdi yıllar geçmesine rağmen, ne zaman "Yapamam" gibi bir
cümle duysam, dördüncü sınıf öğrencilerinin düzenlediği cenaze
merasimi gelir aklıma. Ben de öğrenciler gibi "Yapamamlar"ın
öldüğünü anımsarım.

(Jack Canfield – Mark Victor Hansen / Tavuk Suyuna Çorba’dan
alınmıştır.)

 

 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s